Bir şampiyonluk yalnızca son topun hikâyesi değildir. Oraya gelene kadar iyi oynadığın, dağıldığın, eleştirildiğin, yeniden ayağa kalktığın bütün günlerin toplamıdır. Türkiye bu Avrupa Şampiyonası’nda kusursuz değildi. Belki de bu yüzden bu şampiyonluk kusursuz bir hikâyeye dönüştü.
Final bunun küçük bir özeti gibiydi. İlk ve üçüncü setlerde İtalya oyunu elimizden aldı: 25-16, 25-12. İki kez düştük, iki kez kalktık. Dördüncü sette maçı yeniden kurduk, tie-break’te ise kaptan Eda’nın arka arkaya sayılarıyla 4-4’ten 8-4’e yürürken yalnız skoru değil, kupayı da kendi tarafımıza çektik. Sonrası 15-10 ve Avrupa’nın zirvesi…
Vargas 30 sayıyla yine büyük yıldızdı. Ama bu, tek yıldızlı bir şampiyonluk değildi. Eda’nın liderliği, Zehra’nın file üzerindeki ağırlığı, Hande’nin oyunu taşıyan görünmez işleri, turnuva boyunca İlkin’in savunmada verdiği denge, finalde Derya’nın çok kritik dokunuşları, Yaprak’ın, Eylül’ün, Saliha’nın, Eylül’ün sihiri, Elif’in sorumluluk alışı, Gizem’in arka alan güvenliği… Burası önemli çünkü turnuvada çok az süre bulmuş olan oyuncuların da şampiyon zihniyetiyle oynaması büyük iş, büyük yürek…
2023’te açılan kapı artık tesadüf denemeyecek kadar geniş. Türkiye üst üste ikinci kez Avrupa şampiyonu; üstelik bunu son Olimpiyat ve Dünya şampiyonu İtalya’yı 3-2 yenerek yaptı. Ve bu altın, yanında Los Angeles 2028 Olimpiyat biletini de getirdi. Sevincimiz katlandı.
Büyük takımlar hiç düşmeyenler değildir. Düştüğü yerden nereye çıkabileceğini bilenlerdir. Biz bugün çıkılabilecek en yüksek yere çıktık.
Takvim 6 Eylül 2026’yı gösteriyor. Mevsimlerden yine şampiyonluk.
